De Held doet eens iets levensbelangrijks

with Geen reacties
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

 

Tot mijn scha en schande moet ik toegeven dat ik maar weinig geld schenk aan goede doelen. Ik onderhoud geen kindje van Plan België en loop de fondsenwervers op straat straal voorbij. Wel heb ik voor Football for Life een winnend bod gedaan op een voetbaltruitje en koop ik af en toe een KOTK plantje. Kleine gestes, maar zonder enige regelmaat. 

Bloed geven

Wat ik wel regelmatig doe is bloed geven. Sinds ik beginnen werken ben (insert mopje over ambtenaren en werken hahaha), ben ik ook bloeddonor. Bloed geven mag je maximaal vier keer per jaar met minstens twee maanden tussen elke donatie. Dit lukt me niet altijd (onder andere doordat je na een reis buiten Europa enkele maanden geen bloed mag geven), maar ik doe hard mijn best. De mensen van Rode Kruis Vlaams-Brabant maken het mij dan ook heel gemakkelijk. Bloed geven kan ik namelijk gewoon op het werk. In plaats van een kwartiertje koffiepauze ga ik dan een kwartiertje bloed doneren. Kleine moeite en nauwelijks last. Werk je niet voor een groot bedrijf/de overheid? In de grote steden zijn er centra waar je de hele dag kan doneren en elke gemeente kent ook tweemaandelijks een lokale inzameling.

bloed-geven-doet-leven

De stap naar stamceldonatie

Nu zaten de Heldin en ik enkele weken geleden naar ‘Topdokters’ (wat een topseizoen alweer) te kijken. Het programma volgde hematologe professor Tessa Kerre die langsging bij een patiënt die een stamceltransplantatie moest ondergaan. Het zag er zo routine en makkelijk uit, maar betekende een wereld van verschil voor de patiënt. Geen grote operatie, geen ruggenmergprik, gewoon een zakje rozig bloed dat werd afgenomen en aan de patiënt werd gegeven. Stamcellen doneren gebeurt in België namelijk grotendeels via het bloed en veel minder via het ruggenmerg, zoals ik initieel dacht.

Die avond heb ik me geregistreerd op de website van het Rode Kruis. Enkele weken later kreeg ik een telefoontje om een afspraak in te plannen in het dichtstbijzijnde donorcentrum (Gent). Zo geschiedde en na een kort gesprekje met de dokter die eventuele vragen beantwoordde, heb ik een klein staaltje gedoneerd. Op dit staaltje zal nu een uitgebreide weefselanalyse worden uitgevoerd om mijn weefseltype te bepalen en dan word ik anoniem opgenomen in een databank.

En nu?

Nu is het wachten op een match. Volgens de dokter is de kans 1/50.000 dat ik die (of hij/zij mij) zal vinden. Van zodra dit gebeurt, zal ik worden uitgenodigd om gedurende een half dagje verdere testen te komen doen in het donorcentrum (kijken of ik in goede gezondheid ben etc.). Indien alles ok is wordt een afspraak gemaakt in het dichtstbijzijnde ziekenhuis (UZ Gent) en zal ik kunnen doneren. Er worden wat spuitjes gegeven om het aantal stamcellen te laten groeien en na enkele dagen wordt overgegaan tot de effectieve donatie. Deze is vergelijkbaar met bloed geven, alleen duurt ze wat langer.

Dus waar wachten jullie op? Hoe meer mensen doneren, hoe groter de databank en de kans dat patiënten een match vinden. Meer info vind je in deze folder.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Follow De held:

De held wordt binnenkort 28 en werkt voor de staat. Hij heeft over veel dingen een mening, maar vaak is die nogal genuanceerd. In zijn vrije tijd speelt hij squash en waagt hij zich wel eens aan een quiz. Hij kijkt vaak naar series en verslindt fantasyboeken.

Leave a Reply